Reklam spotlarından akıllarımıza kazınan "Bir şey değişir, her şey değişir" yorumuyla açıklayabileceğimiz şekilde, Fenerbahçe'yi farklı galibiyete taşıyan kader tecelli etti. Özer'in kenara gelip, Semih'in mecburen oyuna girişi ile birlikte çarklar işlemeye başladı.
Emre'nin komutanlığında kısa alan yaratıcı ve etkili paslaşmalarla bir anda rakip defansın arkasına sızıverdiler. Goller ve pozisyonlar birbirini kovaladı. Konyaspor'un erken gelen beraberlik golüyle birlikte yakaladığı ivmeye rağmen Semih ve Emre ikilisinin yaratıcı üretimi, Fenerbahçe'yi haftanın en karlısı haline getirdi. Alex'siz oyunun, Niang'sız da olmayacağını düşünmüş olmalı ki Aykut Kocaman, golcü oyuncusunu oynatma riskini aldı. Sadece o değil, Dia, Özer, Stoch, Lugano da 'yarım adamlar' arasındaydı. Bazısı sakatlık, bazısı hastalık kelepçesindeydi.
TOPUZ'UN ALTINI ÇİZELİM
Ama bu kadro, 'bir gün gittiğinde' sorulacak, "Alex'siz nasıl olur?" sorusunun da cevabıydı. Yeni transferler tamamıyla sahadaydı. Herkesi bezdiren geçmiş sezonların, baş ve 'boş' kahramanları ise rotasyon yönünde hareket ediyordu. Kocaman'ın vaad edilen takım için, mecburiyetler içinde oluşturduğu iskelet yapının ilk gösterisi olarak da kabul edebilirdik bu 90 dakikayı.
Maçın beklenen sertliği taşıdığını, hakem Abdullah Yılmaz'ın birkaç tereddütten sonra, 'tereddütsüz' gösterdiği kartlarla yine dengeye geldiğini söylemeliyiz. Konya'nın orta sahada etkili baskı üretememesiyle birlikte 'yarım adamların' tüm eksiğini kapayan "Emre Belözoğlu"yla oyunu eline aldı Fenerbahçe. Semih ile birlikte başlayan iletişimi, Emre ustaca şekillendirebildi. Konya'nın böylesine bir tehdit karşısında oyunu iki yönlü düşünmesi için, üçüncü golü de yemesi gerekti. Sonrasında Ziya Doğan'ın ofansif hamleleri geldi.
Emre'nin komutanlığında kısa alan yaratıcı ve etkili paslaşmalarla bir anda rakip defansın arkasına sızıverdiler. Goller ve pozisyonlar birbirini kovaladı. Konyaspor'un erken gelen beraberlik golüyle birlikte yakaladığı ivmeye rağmen Semih ve Emre ikilisinin yaratıcı üretimi, Fenerbahçe'yi haftanın en karlısı haline getirdi. Alex'siz oyunun, Niang'sız da olmayacağını düşünmüş olmalı ki Aykut Kocaman, golcü oyuncusunu oynatma riskini aldı. Sadece o değil, Dia, Özer, Stoch, Lugano da 'yarım adamlar' arasındaydı. Bazısı sakatlık, bazısı hastalık kelepçesindeydi.
TOPUZ'UN ALTINI ÇİZELİM
Ama bu kadro, 'bir gün gittiğinde' sorulacak, "Alex'siz nasıl olur?" sorusunun da cevabıydı. Yeni transferler tamamıyla sahadaydı. Herkesi bezdiren geçmiş sezonların, baş ve 'boş' kahramanları ise rotasyon yönünde hareket ediyordu. Kocaman'ın vaad edilen takım için, mecburiyetler içinde oluşturduğu iskelet yapının ilk gösterisi olarak da kabul edebilirdik bu 90 dakikayı.
Maçın beklenen sertliği taşıdığını, hakem Abdullah Yılmaz'ın birkaç tereddütten sonra, 'tereddütsüz' gösterdiği kartlarla yine dengeye geldiğini söylemeliyiz. Konya'nın orta sahada etkili baskı üretememesiyle birlikte 'yarım adamların' tüm eksiğini kapayan "Emre Belözoğlu"yla oyunu eline aldı Fenerbahçe. Semih ile birlikte başlayan iletişimi, Emre ustaca şekillendirebildi. Konya'nın böylesine bir tehdit karşısında oyunu iki yönlü düşünmesi için, üçüncü golü de yemesi gerekti. Sonrasında Ziya Doğan'ın ofansif hamleleri geldi.
Bu farklı skor içinde Mehmet Topuz'un mazeretsiz göze battığının altını çizelim. Koştuğu yerler, müdahale zamanlaması veya topsuz oyuna katkısı hemen hemen yok gibiydi. Selçuk'un yokluğu, Cristian'ın üstünün çizilmesi, Topuz'u bu bölgeye mecbur etti. Bir an önce nasıl oynaması gerektiğini öğrenmek zorunda. Aurelio'nun Belçika milli maçında neler yaptığına bakması bile kendisinebir fikir verebilir.
