Topu patlatmayın efendiler

Bilinen, beklenen bir veda... Ama “Artık yokum”un ötesinde, sırtındaki yükü indirerek üyesi olmaktan övündüğü “Futbol Ailesi”nin kucağına bırakan, o ağırlıkla hemen herkesi ezen, sarsan, sıkıntıya sokan bir veda.

Futbol Federasyonu Başkanı Mahmut Özgener, soru almadan, içtenlikli mesajlar ve teşekkürlerle donattığı konuşmasının ağırlık merkezini “yöneticilere” ayırdı...
 
“Bu kulüpçülük, yöneticilik anlayışı mutlaka değişmeli!” dedi...
 “Ülke futbolunun en denetimsiz bölümü yöneticilerdir!” dedi.
“Herkes futbolu geliştirmeye çalışıyor. Ama yöneticiler, kendilerini geliştirmiyor!” dedi.
Ayrılık gerekçesini, yeniden aday olmama nedenini açıklarken, İzmir uzaklığını, ailesinden ayrı yaşama zorunluluğunu ortaya koydu ilkin...
Sonra hepimizi ilgilendiren “esas”a yöneldi:
“Sisteme yapışmış, hırs, ego ve zaaflarla hegemonya kurmaya çalışan yönetici zihniyeti”ni ileri sürdü.
Dört dörtlük... Açık, seçik ve net mesajlar bunlar...
Yönetici taifesi ne der bilemem ama, ben kendi vicdanımda esastan aynen katılıyorum. Hepsini onaylıyorum.
Yine de küçük bir itiraz...
Fuat Edip Baksı hocamızın “Bir Bahar Akşamı” şiirindeki gibi...
Sayın Başkan, daha önceleri neredeydiniz?
Bu mesajları tam da işin içinde iken, görevinizi sürdürürken... Mesela Şubat ayında... Mesela şu son Belçika maçından hemen sonra... Ya da lig bitip şampiyonluk kutlamaları, şampiyonluk itirazları gürültünün tavanına vurmuşken verseydiniz, daha iyi ve anlaşılır olmaz mıydı?
İzmir’den gelip İstanbul’da malını kaptırmış tüccar misali Üsküdar’da sabah olduktan sonra uyanıp feryat etmek en azından zamanlama açısından biraz gecikmiş bir yakınma değil mi?

Yine de çok soylu, düzeyli, içten bir veda konuşmasıydı...
Ne var ki, federasyonundaki tüm arkadaşlarına teşekkür ederken, Sevgili Başkan, hiç değilse birkaçının ne tür kirli kulislerle hangi atlara oynadığının, hangi alt oyma eylemlerini sürdürdüğünün de mesajını verebilseydi... Hiç değilse, sitem dozajında! Bu kadarına hakkı vardı, o hakkı kullanmadı.
Kulüp yöneticilerinin kendi iktidar ve ikballeri uğruna federasyonu nasıl yıprattığını açıklayan başkan, ne yazık ki TFF’de mutlak iktidar yolunun da o yöneticilerin onayından ve icazetinden geçtiğini biliyordu... O da aynı yoldan gelmişti. Ama o yolda yürürken, eleştirdiği yöneticilerin hemen hepsine ağabey diyen, onları kırmamaya çalışan, dayatmalarına sabır gösteren de kendisiydi.
Hiç değilse geldiği yolun ne kadar dikenli, sarp ve kıvrak (!) olduğunu söyledi ya. Bu da bir şeydir!

Başa dönersek...
Mahmut Özgener’in söyledikleri, anlayan için yenilir yutulur, unutulur şeyler değildir...
Türkiye’de kulüp yöneticilerinin futbol üzerindeki dayatmacı ağırlığı onu da ezmiştir, yeni gelenleri de ezecektir...
Futbol, bu baskı ve ağırlığa artık daha fazla dayanamaz.
O topu patlatmayın efendiler!