Beşiktaş’ta kongre bitti Yıldırım Demirören yine kazandı, hayırlıııı, uğurlu olsun!.. Ama son maçta “Yeter Yıldırım Demirören yeeeeter”i bir kaç kez daha duymak zorunda kaldıysa, “Demek ki kongreyi kazanmak her şeye yetmiyormuş” diye bir kez daha düşünmelerini öneririm kendilerine. Doğrusu ben işin bu protesto yanına takılmadım. Bunlar gelip geçici olabilir, biliyorum.
Beni daha çok şaşırtan son maçın ardından tribündekiler için yazılanlar oldu.
Şaşırdım... Çünkü tribünde olanları ‘anarşi’ gibi gören yazılar kaleme alındı bir kaç yerde. Bu bakış açısını tanıyoruz, politika üretmeyi parlamento ile sınırlı tutan, bunun dışında kalan pratiği ‘anarşi’ ilan eden sağcı bakış açısına hayli yakındır bu dil. Farklı olanları tribünden ayıklamak -Demirören de temizlemek demişti hatırlarsanız- türünden sözler sarf etmek bir demokratın kullanacağı kavramlar olamaz.
“O zaman kongreye ne gerek var?” diye soranlara tersten sorarsak, “O kongrelerin içeriğinin demokrat olduğunu iddia edecek, kongre üyelerinin önemli bölümünün şeffaf usüllerle seçilip sandığa gittiğini söyleyecek birini tanıyor musunuz şu dünyada?” diye, sanırım başlarını iki yana sallayacaklardır. Kongre, taraftarın değil muktedirin oyunudur. Taraftarın oyunu futboldur, eğlencedir, neşedir.
Taraftarı olduğumuz takımı yönetenleri beğenmiyoruz ve değişmeleri için elimizden geleni yapıyoruz. Kongre üyesi değiliz, olmayacağız da. “Bu hayatı değiştirmenin başka yolu yok” diyecek olanlara diyoruz ki, “Arayıp bulacağız o yolu.” Olmadı, ‘yeni bir yol açacağız.’
Tribündeki protestoları eleştirirken sık kullanılan bir deyim vardır, “Çarşı’yı ve gerçek Beşiktaş taraftarını bunlardan ayırıyorum” diye. Bildik, ‘ite ite kırdırma’ dilidir bu. Direnişteki TEKEL işçileri için de “Bunlar gerçek işçi değil” deniyor, hatırlayın...
‘Resmi taraftar’ kalabalığının dışında kalanlar ise sanırım kullanıldıkları ima edilen marjinaller olsa gerek. Nerede oturuyorlar bilmiyorum.. Kimler, onu da bilmiyorum ama ben ruhen o ‘marjinal gruba’ dahilim.
Anlaşılamayan şu ki, bir kez daha tekrarlıyorum, protestocu taraftarlar takımla, futbolcuyla, yönetimi yağ ile su gibi ayıracak kadar akıllı insanlardır. Çünkü bu zamandan muhalif olmak, hani öyle böyle değil, epey bir maça ister. Kimse takım yenilsin diye özel olarak haince bir tutum içinde değil tribünde. Herkes takım her gol attığında sevgilisini ağzından öpmüş kadar mutlu oluyor. Ama onlar da tıpkı benim gibi -hâlâ söylüyorum kim olduklarını bilmiyorum ama onlardanım- bu yönetimin Beşiktaş’ı iyi yönetemediğini, yönetemeyeceğini, Beşiktaşlıyı lâyıkıyla temsil edemediğini, edemeyeceğini düşünüyor. Ben de, elim yansın diye değil, dünya aydınlansın diye bunları söyleyip, ateşle oynuyorum. Bedeli elimin yanmasıysa, varsın yansın. Zaten her yanımız yanık içinde değil mi?
