Galatasaray'ın ilk yarı performansıyla ilgili en çok tartışılan nokta yeni teknik direktörünün performansı oldu. Bunun da yadırganacak bir tarafı yoktu.
Takımın başına bu kadar büyük bir isim getirildiği zaman neler yapacağı haliyle merak ediliyor. Fazla bir değişiklik görülmeyince kaçınılmaz olarak eleştiriler başlıyor. Bu da başka bir soruna yol açıyor.
Bir yandan bu kadar güçlü bir kadroya sahip Sarı Kırmızılı takımın şaşırtıcı kayıpları taraftarını üzerken, öte yandan da "Vay efendim, siz futbolu ondan daha mı iyi biliyorsunuz?" gibi kavga ortaya çıkıyor.
Sorun, yorumcuların futbolu Rijkaard'dan daha iyi bilip bilmemeleri değil. Hollandalı hocanın neyi nasıl yapmak istediğinin pek ortaya çıkmamış olması çok daha önemli bir nokta. Adam gibi yapılan eleştirilerin temelini de bu oluşturuyor.
Sarı Kırmızılı takım bundan çok daha sınırlı kadro ve Rijkaard'ın çok gerisinde görülen teknik adamlarla bunun ilersinde bir ilk yarı performansına sahip olabildi. O nedenle ortaya çıkan sonuç pek tatmin edici değil. Bunun mazereti geleceğe dönük yatırım, yeni bir sistem kurma ve benzeri çalışmalar olabilir. O noktalarda da pek göze görünür birşey yok ortada.
Galatasaray ilk yarıda rekor düzeyde resmi maç oynadı. Avrupa serüveninin çok erken başlaması nedeniyle 12 maç orada yaptı. 2 de Ziraat Türkiye Kupası maçını eklediğinizde toplam 31 karşılaşma ediyor. Bunların bazılarının yolculukları bile felaket denilecek kadar zorluydu.
Avrupa'da zayıf rakipler karşısında da olsa iyi sonuçlar alındı. Özellikle iki Panathinaikos galibiyeti görmezden gelinemez. Ancak son Sturm Graz yenilgisi Rijkaard'ın istediklerini henüz yapamadığını gösterdi. Çünkü onun en olumlu sayılabilecek yanı, gençlere verdiği önemdi. Zor sayılabilecek maçlarda bile gençleri cesaretle sahaya sürdü. Ne yazık ki bundan bir sonuç alamadı. Hiç değilse Serdar Eylik ve Emre Çolak gibi sezon başında kendini gösteren gençlerin birkaç adım atabildiklerini görebilmek sevindirici olurdu.
Rijkaard'ın takımını 4-3-3 oynatmak istediği biliniyor. Oysa sezon başındaki oyun anlayışı çok açık biçimde 4-2-4'tü. Ancak bu sorun olmadı. Tersine, yetenekli 4 forvetin attığı gollerle alınan galibiyetler umut verici başlangıç oldu. Sonrasında zorlu maçlar gelince sıkıntılar başladı.
Fenerbahçe maçı bir dönüm noktası oldu ve bazı yanlışlar ortaya çıktı. Rijkaard'ın, en büyük eksiği olarak rakipleri pek analiz etmediği gerçeği görüldü. Ayrıca, o maça kadar uygulamaya çalıştığı sistemden de vazgeçti. Ortaalanı güçlendirip tek forvetli bir sistem denedi. Bu da gol sayısını düşürdü. Maçlar ve puanlar kaybedildi. Sıkıntılı bir durum ortaya çıktı.
Sarı Kırmızılı takımın savunmada yaşadığı sorunlara bir çözüm getiremeyişi, Rijkaard'ın en zayıf tarafı olarak görüldü. Hepsi milli takımda oynayan oyunculardan iyi bir savunma kurulamayışı, haliyle sorgulanması gereken bir durum oldu.
Rijkaard'ın Ali Sami Yen'deki sıradan diye nitelendirilebilecek maçları kazanma konusunda herhangi bir beceri ortaya koyamayışı en büyük hayalkırıklığını oluşturdu. Eskişehirspor, Manisaspor ve İstanbul Belediye maçlarında yitirilen 6 puan bugün Cim Bom'un çok daha parlak bir noktada bulunmasını sağlayabilirdi. Ankara'da uğranılan 3-0'lık Ankaragücü yenilgisi de Sarı Kırmızılıları en çok üzen sonuçlardan biri oldu.
Elbette ki bazı talihsizlikler de yaşandı. Başta Linderoth'un bitmez-tükenmez sakatlığı olmak üzere, Baros'un da aynı kervana katılması, Nonda'nın çok parlak bir başlangıcın ardından kaybolup gitmesi, Keita'nın tipik Afrikalılık durumundan doğan sorun, Elano'nun yeterli katkıyı yapmayışı, Leo Franco'nun da kurtardığı tek maçın olmayışı bugünkü tablonun ortaya çıkmasına neden oldu.
Sarı Kırmızılı takımın ikinci yarı performansı için de umutlu bir bekleyiş filan sözkonusu değil. İlk yarıda ne olmuşsa yine benzeri işlerin olacağını tahmin etmek için uzman olmaya filan gerek yok. Rijkaard için en kötü olan da bu.
Takımının gidişine henüz damgasını vurabilmiş gibi görünmüyor Hollandalı hoca. O da bizler gibi gelişmeleri izliyor görünümü veriyor. G.Saraylılar onu daha etkin bir konumda görmek ve bunun keyfini yaşamak istiyor. Biri bunu Rijkaard'a söyleyecektir.
Galatasaray ilk yarıda rekor düzeyde resmi maç oynadı. Avrupa serüveninin çok erken başlaması nedeniyle 12 maç orada yaptı. 2 de Ziraat Türkiye Kupası maçını eklediğinizde toplam 31 karşılaşma ediyor. Bunların bazılarının yolculukları bile felaket denilecek kadar zorluydu.
Avrupa'da zayıf rakipler karşısında da olsa iyi sonuçlar alındı. Özellikle iki Panathinaikos galibiyeti görmezden gelinemez. Ancak son Sturm Graz yenilgisi Rijkaard'ın istediklerini henüz yapamadığını gösterdi. Çünkü onun en olumlu sayılabilecek yanı, gençlere verdiği önemdi. Zor sayılabilecek maçlarda bile gençleri cesaretle sahaya sürdü. Ne yazık ki bundan bir sonuç alamadı. Hiç değilse Serdar Eylik ve Emre Çolak gibi sezon başında kendini gösteren gençlerin birkaç adım atabildiklerini görebilmek sevindirici olurdu.
Rijkaard'ın takımını 4-3-3 oynatmak istediği biliniyor. Oysa sezon başındaki oyun anlayışı çok açık biçimde 4-2-4'tü. Ancak bu sorun olmadı. Tersine, yetenekli 4 forvetin attığı gollerle alınan galibiyetler umut verici başlangıç oldu. Sonrasında zorlu maçlar gelince sıkıntılar başladı.
Fenerbahçe maçı bir dönüm noktası oldu ve bazı yanlışlar ortaya çıktı. Rijkaard'ın, en büyük eksiği olarak rakipleri pek analiz etmediği gerçeği görüldü. Ayrıca, o maça kadar uygulamaya çalıştığı sistemden de vazgeçti. Ortaalanı güçlendirip tek forvetli bir sistem denedi. Bu da gol sayısını düşürdü. Maçlar ve puanlar kaybedildi. Sıkıntılı bir durum ortaya çıktı.
Sarı Kırmızılı takımın savunmada yaşadığı sorunlara bir çözüm getiremeyişi, Rijkaard'ın en zayıf tarafı olarak görüldü. Hepsi milli takımda oynayan oyunculardan iyi bir savunma kurulamayışı, haliyle sorgulanması gereken bir durum oldu.
Rijkaard'ın Ali Sami Yen'deki sıradan diye nitelendirilebilecek maçları kazanma konusunda herhangi bir beceri ortaya koyamayışı en büyük hayalkırıklığını oluşturdu. Eskişehirspor, Manisaspor ve İstanbul Belediye maçlarında yitirilen 6 puan bugün Cim Bom'un çok daha parlak bir noktada bulunmasını sağlayabilirdi. Ankara'da uğranılan 3-0'lık Ankaragücü yenilgisi de Sarı Kırmızılıları en çok üzen sonuçlardan biri oldu.
Elbette ki bazı talihsizlikler de yaşandı. Başta Linderoth'un bitmez-tükenmez sakatlığı olmak üzere, Baros'un da aynı kervana katılması, Nonda'nın çok parlak bir başlangıcın ardından kaybolup gitmesi, Keita'nın tipik Afrikalılık durumundan doğan sorun, Elano'nun yeterli katkıyı yapmayışı, Leo Franco'nun da kurtardığı tek maçın olmayışı bugünkü tablonun ortaya çıkmasına neden oldu.
Sarı Kırmızılı takımın ikinci yarı performansı için de umutlu bir bekleyiş filan sözkonusu değil. İlk yarıda ne olmuşsa yine benzeri işlerin olacağını tahmin etmek için uzman olmaya filan gerek yok. Rijkaard için en kötü olan da bu.
Takımının gidişine henüz damgasını vurabilmiş gibi görünmüyor Hollandalı hoca. O da bizler gibi gelişmeleri izliyor görünümü veriyor. G.Saraylılar onu daha etkin bir konumda görmek ve bunun keyfini yaşamak istiyor. Biri bunu Rijkaard'a söyleyecektir.