Peş peşe tuzakların kurulduğu saha üzerinde, bunların hepsini tek tek düşen bir Fenerbahçe takımı vardı. Bir gün önce Ziya Doğan Beşiktaş'a karşı, bir gün sonra Rıza Çalımbay, rakiplerini kilitleyecek tedbirleri kusursuzca uygulattılar takımlarına. Milne'nin talebeleri ve liglerin savunma imparatorları, bir maçı nasıl kazanacaklarını, hele hele büyük takımlara karşı nasıl oynayacaklarını iyi bildiklerini bir kez daha gösteriyorlardı.
Alex bu kez Bülent Ertuğrul'un kelepçesine takılmış, dört ofansif oyuncuyla sahada olmasına rağmen Eskişehir'in geriye koşma problemi olmamıştı. İlk 45'te Alex'in kafa vuruşu dışında bir tehlike Fenerbahçe adına yokken, Eskişehir'in özellikle karambollerle gole yaklaştığı izlendi. İkinci yarıda Fenerbahçe orta sahayı avucuna alıp, kontrollü ve etkili gelmeye başladığı anda geriye düştü. Tam maçın ibresi dönüyordu ki, Daum'un en büyük kurtarıcısı "duran toplar", bu kez rakip adına hesaba imza atıyordu.
Bir korner atışından gelip, seken topu ağlarında buluyordu Fenerbahçeli futbolcular. O ana kadar gayretlerin el frenli çalışmasını tespit eden Daum, üç değişiklik birden yaptı. Üçü de doğruydu ve "etkisiz elemanlar" 66 keyif dakikasından sonra kement yediler.
Hücum planlarını Semih'in topu yere indirip, etrafa servis etmesi şeklinde kurmak, kanat bindirmelerinde de topu iki metrelik Ivesa'dan kaçırmak adına altı pastan uzaklaştırmaya çalışmak doğruydu. Ama top kaybı oranı yüksekti, Alex'e bağlanan pozisyon umutları da kafeslenmişti. Bir hafta önceki Kasımpaşa yenilgisinde sorun mücadeleden kaçmaktı. Dün ise isteyen ama yapamayan bir takım vardı. Geri dörtlü ve önündeki ikilinin eforlu performansına, topu iyi kullanması gerekenlerin ritmi uymadı. Alex maçı boş verdi, Semih neredeyse şut çekmedi.
Kadro yapısına, harcanan paralara, "usta" teknik direktörüne ve kurumsallaşma iddiasına baktığımız zaman böyle maçların sonucunu belirleyen Fenerbahçe olmalıyken, ipler rakibin eline geçiyor. Bu sezonun devam eden yanlışı budur. Samandıra'da oynayan çivilerin artık tutunacak dalları da yerinden söktüğünü görüyoruz.
Alex bu kez Bülent Ertuğrul'un kelepçesine takılmış, dört ofansif oyuncuyla sahada olmasına rağmen Eskişehir'in geriye koşma problemi olmamıştı. İlk 45'te Alex'in kafa vuruşu dışında bir tehlike Fenerbahçe adına yokken, Eskişehir'in özellikle karambollerle gole yaklaştığı izlendi. İkinci yarıda Fenerbahçe orta sahayı avucuna alıp, kontrollü ve etkili gelmeye başladığı anda geriye düştü. Tam maçın ibresi dönüyordu ki, Daum'un en büyük kurtarıcısı "duran toplar", bu kez rakip adına hesaba imza atıyordu.
Bir korner atışından gelip, seken topu ağlarında buluyordu Fenerbahçeli futbolcular. O ana kadar gayretlerin el frenli çalışmasını tespit eden Daum, üç değişiklik birden yaptı. Üçü de doğruydu ve "etkisiz elemanlar" 66 keyif dakikasından sonra kement yediler.
Hücum planlarını Semih'in topu yere indirip, etrafa servis etmesi şeklinde kurmak, kanat bindirmelerinde de topu iki metrelik Ivesa'dan kaçırmak adına altı pastan uzaklaştırmaya çalışmak doğruydu. Ama top kaybı oranı yüksekti, Alex'e bağlanan pozisyon umutları da kafeslenmişti. Bir hafta önceki Kasımpaşa yenilgisinde sorun mücadeleden kaçmaktı. Dün ise isteyen ama yapamayan bir takım vardı. Geri dörtlü ve önündeki ikilinin eforlu performansına, topu iyi kullanması gerekenlerin ritmi uymadı. Alex maçı boş verdi, Semih neredeyse şut çekmedi.
Kadro yapısına, harcanan paralara, "usta" teknik direktörüne ve kurumsallaşma iddiasına baktığımız zaman böyle maçların sonucunu belirleyen Fenerbahçe olmalıyken, ipler rakibin eline geçiyor. Bu sezonun devam eden yanlışı budur. Samandıra'da oynayan çivilerin artık tutunacak dalları da yerinden söktüğünü görüyoruz.
Devrede, bu oynak çiviler sökülmezse sezonu da teslim ederler.
