Nereye kadar?

Diyarbakırspor’a son dakika golü, 1 puan...
Bursaspor’a son dakika golü, Kupa’da yarı final...
Manisa’da bir son dakika golü daha, yine 1 puan...
Ama bu bir puan fazla bir işe yaramadı.
Liderlik tam 15 hafta sonra Galatasaray’a gitti...
Anlayacağınız Fenerbahçe, Sevgililer Günü’nde hediyeyi kendi taraftarına değil, ezeli rakibi Galatasaray’a verdi...

Aslında maçın ilk 15 dakikasındaki Fenerbahçe’yi görünce...
Maçın ilk 15 dakikasındaki Manisa’yı izleyince...
Bir de gol gelince...
Niye yalan söyleyeyim; “Fark olur”      dedim...
Nereden bileyim Semih’in, Özer’in bu kadar gol kaçıracağını...
Nereden bileyim Daum’un oyuna bu kadar geç müdahale edeceğini...
Fenerbahçe’nin bir santrforu olsa, Alex gözü kapalı her sezon 30 gol attırır...
Ama kimse kusura bakmasın...
Fenerbahçe’nin santraforu yok...
Mehmet Topuz’un, Özer’in ayağında top tutma özgürlüğü bu takımda Alex’de yok...
Fenerbahçe işi yüksek topa çevirmişken dökülen Semih’in yerine Gökhan Ünal’ı oyuna alacak bir hoca yok...
En önemlisi, bu kadar ağır, bu kadar yavaş hücum eden bir takım belki de Avrupa liglerinde yok...
Gökhan Gönül topu sağdan alıyor, yüzünü sola dönüp enine gidiyor...
Özer soldan alıp yüzünü sağa dönüp enine gidiyor...
Bir garip hücum anlayışı ki sormayın gitsin...
Bir de Manisa’nın hücumlarını aklınıza getirin...
Hepsi sağ kenardan...
Niye?
Ortada Andre Santos denen bir oyuncu yok da ondan...
Bir de bu Santos’u yere göğe sığdıramıyorlar...
Hayırlı olsun! Alın tepe tepe kullanın...
Fenerbahçe’nin orta sahasının iş yaptığını sananlar da yanılıyor...
Emre, Cristian... İkisi de normalin çok altında...
Manisa zor gol atan, zor kazanan bir takım...
Andre Santos’un kanadından dört atak geliştirdi...
İkisi gol oldu, iki mutlak fırsatı da kullanamadı...
Aslında Manisa’nın eni boyu belli...
Mazereti var...
Fenerbahçe’nin ne mazereti var?
Bir eli yağda, bir eli balda...
Ama taraftar isyanda...
Fenerbahçe’yi hâlâ toz pembe göstermeye çalışanlara duyurulur...