Nurullah Sağlam’ın performansından memnun olmayan Gaziantep yönetimi, Couceiro’yu göreve getireli tam 1 sezon oluyor bugün...
Geçen sezon ilk 26 haftada 37 puan toplayan Antep ekibinin bu sezon aynı haftada hanesinde 33 puan var. Litvanya Milli Takımı’nı bırakıp Antep’e gelen Couceiro, sadece bir sezonluk puan performansından daha fazlasıyla değerlendirilmesi gereken önemli bir futbol adamı. Ama onun döneminde Antep’in oynadığı futbol açısından da çok ileri gittiğini söylemek zor.
Televizyondan izlediğimiz maçlarda genelde akılda kalıcı işler yapıyorlar, zaten bu sezon 4 büyükten aldıkları 9 puanla (Bursa dışında) diğer bütün takımlardan daha başarılılar. Ama televizyon performanslarını bütün müsabakalara yayamıyorlar, o yüzden de (önümüzdeki yıllarda İstanbul’da görme ihtimalimiz kuvvetli olan) Murat Ceylan’lı, Mahmut’lu, Ahmet’li, Ivan’lı bir kadroyla klasmanda Antalyaspor’un bile altındalar. Galiba hayatta paradan, yetenekten, şöhretten daha değerli kavramlar var. Mesela istikrar gibi...
Tabii futbol çok enteresan bir oyun... En az Antep kadar istikrarsız bir adamın yıldız olduğu bir gündü dün. Daha ilk iki dakika içinde bir başarılı dripling, bir de Alex’e attığı güzel ara pasıyla bugünün onun günü olacağının sinyallerini vermişti Güiza. Zaten İspanyol oyuncunun da (ondan önce iki sezon gündemimizi meşgul eden Kezman’ın da) sırrı bu: Takıma fayda sağlaması için o güne iyi başlaması, keyfinin üst düzeyde seyretmesi, üst üste birkaç hata yapıp demoralize olmaması filan gerekiyor. Eğer Fenerbahçe son 4 sezonda Kezman’a ve “Güiza görünümlü Kezman”a ödediği maaşın 10’da birini iyi bir psikologa/danışmana/aynı dili konuşan birer arkadaşa harcasaydı; belki de bu iki adamdan aldığı verimi yüzde 50 artıracak, müzesinde 1-2 ekstra kupa olacaktı!
Son bir söz de, Güiza’nın aksine motivasyona/özgüvene hiç ihtiyacı olmayan bir takım arkadaşına, Bilica’ya: Brezilyalı oyuncunun sıradan bir stopere göre ekstra yetenekleri olduğunun farkındayız. Ama Bilica, cesaretle sorumsuzluk arasındaki ince çizgiyi önemsememeyi sürdürürse, önümüzdeki haftalarda takımının başına telafi edilemez işler açacak gibi...
Televizyondan izlediğimiz maçlarda genelde akılda kalıcı işler yapıyorlar, zaten bu sezon 4 büyükten aldıkları 9 puanla (Bursa dışında) diğer bütün takımlardan daha başarılılar. Ama televizyon performanslarını bütün müsabakalara yayamıyorlar, o yüzden de (önümüzdeki yıllarda İstanbul’da görme ihtimalimiz kuvvetli olan) Murat Ceylan’lı, Mahmut’lu, Ahmet’li, Ivan’lı bir kadroyla klasmanda Antalyaspor’un bile altındalar. Galiba hayatta paradan, yetenekten, şöhretten daha değerli kavramlar var. Mesela istikrar gibi...
Tabii futbol çok enteresan bir oyun... En az Antep kadar istikrarsız bir adamın yıldız olduğu bir gündü dün. Daha ilk iki dakika içinde bir başarılı dripling, bir de Alex’e attığı güzel ara pasıyla bugünün onun günü olacağının sinyallerini vermişti Güiza. Zaten İspanyol oyuncunun da (ondan önce iki sezon gündemimizi meşgul eden Kezman’ın da) sırrı bu: Takıma fayda sağlaması için o güne iyi başlaması, keyfinin üst düzeyde seyretmesi, üst üste birkaç hata yapıp demoralize olmaması filan gerekiyor. Eğer Fenerbahçe son 4 sezonda Kezman’a ve “Güiza görünümlü Kezman”a ödediği maaşın 10’da birini iyi bir psikologa/danışmana/aynı dili konuşan birer arkadaşa harcasaydı; belki de bu iki adamdan aldığı verimi yüzde 50 artıracak, müzesinde 1-2 ekstra kupa olacaktı!
Son bir söz de, Güiza’nın aksine motivasyona/özgüvene hiç ihtiyacı olmayan bir takım arkadaşına, Bilica’ya: Brezilyalı oyuncunun sıradan bir stopere göre ekstra yetenekleri olduğunun farkındayız. Ama Bilica, cesaretle sorumsuzluk arasındaki ince çizgiyi önemsememeyi sürdürürse, önümüzdeki haftalarda takımının başına telafi edilemez işler açacak gibi...