Maçın 22. dakikasına kadar oflayıp, pufladım.
Yani göz açıp kapayıncaya kadar 2-0 olmuştu.
Galatasaray da, Dinamo Bükreş de iyice rahatlamıştı.
Al gülüm ver gülümlerle maç akıp gidiyordu. Karşılaşmayı izlerken Robin Sharma’nın ‘Ferrari’sini Satan Bilge’ kitabının ana fikrini oluşturan sözünü hatırladım. Rijkaard’ın Galatasaray üzerinde yaratmaya çalıştığı etkiyi ifade ediyordu adeta.
“Bir düşünce ekersin, bir eylem biçersin. Bir eylem ekersin, alışkanlık biçersin. Bir alışkanlık ekersin, karekter biçersin. Bir karekter ekersin, kaderini biçersin.”
Ne olursa olsun Rijkaard’ın takım üzerinde oluşturmaya çalıştığı düşünce tamamen eyleme dönüşmüştü.
Bu karşılaşma çok temposuz, heyecansız bile olsa skorboardaki skor önemliydi.
Yani Rijkaard haklıydı.
Çünkü kazanmak önemliydi. Çünkü Galatasaray, geçtiğimiz yıllarda UEFA’da Tromsö facialarını yaşamış bir ekipdi. Ve bu kez işi sıkı tutuyordu.
Mehmet Topal’ın attığı gol, Arda’nın ceza alanı içinde yarattığı heyecan Sarı-Kırmızlı takımın artılarıydı..
Aslında bu maç; 3 gündür futbol dünyasında devam eden ‘tehditler, küfürler, bende senin’ muhabbetlerinin çok gerisinde kaldı.
Şimdi ne olur bilmem... Köstebekler açıklanır mı? Ajan kim? Üstünel bombayı patlatır mı? Bu domuz gribi virüsü futbol dünyasında daha mı çabuk yayılıyor ne..
Offff.. Offfff..
Ortada olan bir gerçek var: ‘Futbolu, güzellikleri unutup’ iğrenç işlerle uğraşmaya bayılıyoruz. Galatasaray Avrupa’da 10 maç üst üste kazanmış kimsenin umrunda değil.
Bir zamanlar Bükreş takımları çıktığı zaman içimize bir başka türlü sıkıntı düşerdi, bu kez kaç yiyeceğiz diye.
Şimdi iki maçta Dinamo Bükreş ağlarında tam 7 golü var Galatasaray’ın...
Ben, Rijkaard ve futbolcuları kutluyorum..
_3.jpg)
